Emerytura na horyzoncie - częśc I
Uważam, że nie jest dobrze, gdy człowiek w wieku lat 30 lub 40 musi myśleć o emeryturze. Nie oznacza to jednak, że myśleć nie trzeba. Wręcz przeciwnie. Sporo się o tym mówi ostatnio i podobno wszyscy myślą. Jeśli przyjrzeć się sytuacji bliżej... nic z tego myślenia nie wynika.
Mam spore wątpliwości, czy kiedykolwiek zobaczę swoje pieniądze wpłacane do molocha zwanego ZUS. Tzw. drugi filar (OPE) jest również rozwiązaniem narzuconym nam odgórnie i co tu dużo mówić, rozwiązaniem mało korzystnym. Nie ma jednak możliwości rezygnacji z tego dobrodziejstwa. Nie daje nam ono żadnej kontroli nad własnymi pieniędzmi. Podpisałem przed laty umowę z jednym funduszem, a teraz okazuje się, że na skutek różnych fuzji i zmian, jestem w innym. Samo śledzenie przemian w tym zakresie wydaje się stratą czasu.
Z tego powodu sporo osób decyduje się na trzeci filar (IKE). W tym wypadku mamy większy wybór i lepsze rozeznanie, ale może jednak należy pomyśleć o czymś innym? Nie przeczę, że jest to wygodna forma dbania o swoją emeryturę. Zachęcający jest fakt, iż jesteśmy wówczas zwolnieni z 19% podatku, ale tylko wówczas, gdy już osiągniemy wiek emerytalny. Oznacza to, że w przypadku utraty pracy, gdy będziemy potrzebować naszych pieniędzy wcześniej, podatek i tak będzie trzeba zapłacić, a czasem nawet dodatkową prowizję za odstąpienie od umowy.
W tym miejscu pragnę podkreślić ważną rzecz, o której zwykle nie mówi się w kontekście emerytur. Sytuacja na rynku pracy jest dość niestabilna. Ten kto dziś ma pracę, może jej jutro nie mieć. Można stracić pracę w wieku, który nie pozwala jeszcze na przejście na emeryturę, a jednocześnie mieć problem z zatrudnieniem ze względu na to, że ma się lat za dużo w mniemaniu potencjalnego pracodawcy. Co wtedy? (c.d.n.)
